?

Log in

жывая · варона

Recent Entries · Archive · Friends · Profile

* * *
Апрача таго што праз букмакерскую кантору за ноч, пабагацеў не скажу на якую суму usd, выглядае на тое, што я адзін з нямногіх на нашых абшарах, хто ўпэўнена прадбачыў перамогу Трампа і патлумачыў чаму. Вось гэты тэкст я напісаў у красавіку, а даслаў для публікацыі ў Весткі і Паведамленні 25 сакавіка (больш чым паўгода назад), калі Трамп яшчэ не быў нават кандыдатам рэспубліканцаў і многія казалі, што ім не будзе.
* * *
У Беластоку выйшла кніжка мастацкіх апавяданняў, напісаных па слядах падарожжаў да падляшскіх, палескіх шаптух. Інтэрвію аўтара для Svajksta.by.

http://svajksta.by/archives/11410

* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
* * *
Для папулярызацыі жанру выдаў кніжку апавяданьняў адным сказам у перакладзе на польскую, чэскую і ангельскую мову. Дзякуй перакладчыцам і дызайнэрцы!
Кніга даступная для бясплатнага спампоўваньня тут:
http://kamunikat.org/halounaja.html?pubid=28760

DSC_0252

* * *
* * *
Пасыўнасьць vs. пасыянарнасьць

   А ў нас калгас. Правінцыя. Савок. Дошкамі забітая дзярэўня. Вось чаму можна пазайздросьціць у амэрыканцаў, дык гэта адчуваньня гонару і любові да свайго месца. Не, ня столькі да нейкай абстрактнай Амэрыкі ў цэлым і нават не да больш рэальнага, канкрэтнага штату, колькі да так званай сваёй малой радзімы. А пад паняткам малой радзімы кожны мае на ўвазе нешта іншае – сямейны клян, царква, вуліца, вёска, мястэчка, часам графства (county) – прыкладны адпаведнік беларускага раёна. Усё вышэйназванае зь лёгкасьцю можна было б замяніць адным паняткам – community – ня блытаць з камунай! Адчуваньне супольнасьці, прыналежнасьці да канкрэтнай грамады сваіх, такіх як ты, людзей, гатовых ня толькі браць і чакаць, але часам таксама даваць і рабіць. Усё гэта гучыць пампэзна, але ў рэчаіснасьці мае вельмі канкрэтнае ўвасабленьне і ўплыў на найбліжэйшае атачэньне.
   Падлетак распытвае мяне пра ровар, на якім я прыехаў у спартзал. А ровар у Мідўэсьце (Сярэднім Захадзе) – гэта ў асноўным або дзіцячая забаўка, або транспартны сродак дзівакоў і некаторых замежнікаў. Апошнія дзьве групы часам складана адрозьніць адну ад другой. Я церпяліва, як госьцю належыць, адказваю малому на ягоныя пытаньні пра хуткасьць ровара і ўсё падобнае. Празь нейкі час малец прыходзіць да ўпэўненай высновы, што я ангелец. Я ані пацьвярджаю, ані аспрэчваю, бо гэта не з прычыны на каралеўскі акцэнт, а таму што ў Амэрыцы кожнае падазронае вымаўленьне мае шанец трапіць пад цэтлік ангельскі, ірляндзкі, радзей аўстралійскі.
   – Як вам падабаецца наша мястэчка?
   – Падабаецца, – назіраю за рэакцыяй, – вельмі падабаецца, – дадаю на ўсякі выпадак, каб не было сумневаў.
   – Дзякуй, сэр, – цалкам зьбівае мяне з панталыку хлапчук і задаволены перастае закідваць мяне новымі пытаньнямі.
   Нішто сабе, думаю, круцячы пэдалі па дарозе дадому і намагаюся ўявіць аналягічную сытуацыю ў Беларусі. Безпасьпяхова.
Іншым разам распавядаю знаёмай выкладчыцы аб тым, якія рэчы мне ў Амэрыцы не падабаецца, што яе раздражняе і абурае. Яна церпяліва выслухоўвае доўгую чараду маіх, часам пасьпешлівых, часам, на маю думку, прадуманых, назіраньняў. Урэшце, цалкам абураная, не вытрымлівае і кажа: “Why don’t you leave it, if you don’t like it!”
Карацей кажучы, ёсьць з чаго пасьмяяцца, але ёсьць чаму і павучыцца як беларусам, так і ўсім эўрапейцам.

* * *
* * *
* * *

Previous